Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/4611 K.2015/18990

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı kadın tarafından boşanma davası ve fer'ileri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece, davacı-davalı kadın, davalı-davacı erkekle aynı oranda kusurlu kabul edilerek tarafların boşanmalarına karar verilmiştir. Yapılan yargılama ve toplanan delillerden tarafların mahkemece belirlenen kusurları yanında davalı-davacı erkeğin ayrıca birlik görevlerini yerine getirmediği anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında davalı-davacı erkeğin, davacı-davalı kadına oranla daha fazla kusurlu olduğunun kabulü gerekir.

Davacı-davalının da kusuru gerçekleştiğine göre boşanmaya karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olup, evlilik birliğinin devamında davacı-davalı kadın bakımından korunmaya değer bir yarar kalmadığı görülmekle, tarafların boşanmalarına karar verilmiş olması, bu sebeple sonucu itibarıyla doğru bulunmuş, davacı-davalının bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının açıklanan sebeple reddi gerekmiş, aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

2-Yukarıdaki bentte açıklanan sebeple boşanmada davalı-davacı erkek ağır kusurlu olduğuna göre boşanma yüzünden mevcut ve beklenen menfaatleri zedelenen ve kişilik hakları saldırıya uğrayan davacı-davalı kadın yararına, tarafların gerçekleşen ekonomik ve sosyal durumları ile kusur dereceleri dikkate alınarak uygun miktarda maddi (TMK.md. 174/1) ve manevi (TMK.m. 174/2) tazminat takdiri gerekirken davacı-davalı kadının bu isteklerinin reddedilmesi doğru bulunmamıştır.