KÜNYE
2. Hukuk Dairesi 2015/4797 E., 2015/18930 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 21 Ekim 2015
- Mahkemesi
- Aile Mahkemesi
- Dava türü
- Boşanma
Karar Metni
301 kelime·2 dk okuma
Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:
1-Mahkemece, taraflar eşit kusurlu kabul edilerek boşanma davasının kabulüne karar verilmiş ise de, yapılan soruşturma ve toplanan delillerden tarafların mahkemece belirlenen kusurlu davranışları yanında, davacı erkeğin müşterek konutu terk etmeden önce, evin elektrik, su ve telefon aboneliğini iptal ettirdiği, birlik görevlerini yerine getirmediği anlaşılmakladır.
Gerçekleşen bu durum karşısında boşanmaya sebep olan olaylarda davacı erkeğin davalı kadına göre daha ağır kusurlu olduğunun kabulü gerekir.
Davalı kadının da kusuru gerçekleştiğine göre, davacı erkeğin boşanma davasının kabulü sonucu itibariyle doğru olduğundan, davalı kadının bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile boşanmaya ilişkin hükmün kusura ilişkin gerekçesi değiştirilmek suretiyle (HUMK.m.438/son) onanmasına karar verilmesi gerekmiş, davalı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
2-Davalı kadın 06.05.2012 tarihli cevap dilekçesiyle maddi ve manevi tazminat talebinde bulunmuştur. Mahkemece davalı kadının bu talepleri hakkında olumlu olumsuz hüküm kurulmaması doğru olmamış bozmayı gerektirmiştir.
3-Boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf', kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir. Nafaka yükümlüsünün kusuru aranmaz (TMK.m.175). Toplanan delillerle, boşanmaya sebep olan olaylarda davalı kadının daha ağır kusurlu olmadığı düzenli ve sürekli bir geliri ve malvarlığının bulunmadığı, boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği gerçekleşmiştir. O halde, davalı kadın yararına geçimi için uygun miktarda yoksulluk nafakası takdiri gerekirken, isteğin reddi doğru görülmemiştir.
Yargıtay 2. Hukuk Dairesi, E. 2015/4797, K. 2015/18930, 21 Ekim 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama