Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/5373 K.2015/6501

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı erkek tarafından, kusur belirlemesi ve birleşen tazminat davası yönünden; davalı-davacı kadın tarafından ise, yoksulluk nafakası isteğinin reddi, yargılama gideri ve vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, bozmaya uygun işlem ve araştırma yapılmış olmasına, delillerin takdirinde bir yanlışlık bulunmamasına göre

davacı-davalı erkeğin kusur belirlemesine, davalı-davacı kadının ise yoksulluk nafakası isteğinin reddine yönelik temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davalı-davacı kadın yararına birleşen tazminat davasında takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK md.174/1) ve manevi (TMK md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

KARŞI OY YAZISI

Dosya kapsamına göre, davacı erkek daha ağır kusurlu kabul edilmiş ve bu husus onanarak kesinleşmiştir. Davacı erkeğin kusurunun ağırlığı, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile davalı kadının işten kendi isteği ile ayrıldığı gerekçesiyle yoksulluk nafakası talebinin reddedilmiş olması da göz önüne alındığında davalı kadın yararına hükmolunan maddi tazminatın uygun olduğu görüşündeyim.