Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/5731 K.2015/9514

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı tarafından; davanın reddi yönünden, davalı tarafından ise; vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı ..., dava dilekçesi ile, davalı ile anlaşmalı olarak boşandıklarını, boşanma kararının 11.11.2008 tarihinde kesinleştiğini, evlilik birliği içerisinde davalının kendisine ve müşterek çocuk ...'ye defalarca fiziksel şiddet uyguladığını, bu sebeple davalıdan kendisi adına asaleten, müşterek çocuk ... adına velayeten 5.000'er TL maddi tazminat, 10.000'er TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren yasal faiziyle tahsilini talep etmiş, ön incelemede kendisi için talep ettiği tazminatların boşanma ve Borçlar Kanununun Genel Hükümlerinden kaynaklandığını,

müşterek çocuk ... için talep ettiği tazminatların ise Borçlar Kanununun genel hükümlerinden kaynaklandığını belirtmiştir. Mahkemece, davacıların taleplerinin Aile Hukukundan kaynakladığı, bu taleplerin boşanma ilamının kesinleşmesinden itibaren geçen bir yıllık sürede zamanaşımına uğradığı gerekçesiyle reddine karar verilmiştir.

Hakim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir.

Hâkimin, tarafların talebiyle bağlı olmadığına ilişkin kanun hükümleri saklıdır (HMK md. 26).O halde davacı kadının kendisi için talep ettiği, tazminatların ne kadarının Borçlar Kanununun genel hükümlerinden kaynaklandığı, ne kadarının ise Aile Hukukundan kaynakladığının davacıdan sorulup, Aile Hukukundan kaynaklanan maddi ve manevi tazminat yönünden davaya Aile Mahkemesi sıfatıyla bakılması gerektiğinden, bu kısma ilişkin davanın tefrik edilmesi,

davacı kadının kalan tazminat talepleri ve müşterek çocuk ... için talep ettiği tazminatların ise Borçlar Kanununun genel hükümleri çerçevesinde değerlendirilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.