KÜNYE
2. Hukuk Dairesi 2015/6121 E., 2015/22588 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 30 Kasım 2015
- Mahkemesi
- İpsala Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi
- Tarihi
- 27/11/2014
- Numarası
- 2013/226-2014/351
Karar Metni
306 kelime·2 dk okuma
Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı kadın tarafından reddedilen manevi tazminat, nafakaların miktarı ve ziynet eşyası alacağı yönünden, davalı erkek tarafından ise boşanma kararı ve fer'ileri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davacı vekili tarafından ön inceleme duruşmasında ''tapu iptal talebinden vazgeçtiklerini, taleplerinin ziynet eşyalarının aynen veya bedelinin iadesi olduğunun'' açıklanmış bulunduğunun anlaşılmasına göre, davacının tüm, davalının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.
2-Taraflar, cevaba cevap ve ikinci cevap dilekçeleri ile serbestçe, ön inceleme aşamasında ise ancak karşı tarafın açık muvafakati ile iddia ve savunmalarını genişletebilir yahut değiştirebilirler. Ön inceleme duruşmasına taraflardan biri mazeretsiz olarak gelmezse, gelen taraf onun muvafakati aranmaksızın iddia ve savunmasını genişletebilir yahut değiştirebilir.
Ön inceleme aşamasının tamamlanmasından sonra ise, diğer tarafın açık muvafakati ve ıslah dışında iddia ve savunma genişletilemez yahut değiştirilemez (HMK md.141/1). Davacı kadın vekili, 24.04.2014 tarihli ön inceleme duruşmasında, yoksulluk nafakası talep etmiş, davalı erkek ise bu taleple ilgili açık bir muvafakat beyanında bulunmamış davacı tarafından bu konuda bir ıslahta yapılmamıştır.
Durum böyleyken davacının talep ettiği yoksulluk nafakası isteği ile ilgili olarak "karar verilmesine yer olmadığına" karar verilmesi gerekirken, davacının yoksulluk nafakası talebinin kısmen kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.
Yargıtay 2. Hukuk Dairesi, E. 2015/6121, K. 2015/22588, 30 Kasım 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama