Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/6354 K.2015/20128

....

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı erkek tarafından davalı-davacı kadının kabul edilen boşanma davası, davalı-davacı kadın yararına verilen tazminatlar yönünden; davalı-davacı kadın tarafından ise; davacı-davalı erkeğin kabul edilen boşanma davası ve tazminat miktarları yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 03.11.2015 günü duruşmalı temyiz eden davacı-davalı ... ile vekili Av. ... ve karşı taraf temyiz eden davalı-davacı ... vekili Av. ... geldiler.

Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı erkeğin tüm, davalı-davacı kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı-davalı erkeğin tanık beyanlarında geçen hadiselerden sonra, tarafların uzun süre birlikte yaşadıkları anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca; mahkemece davalı-davacı kadına kusur olarak yüklenen ve geçimsizlik nedeni sayılan davranışların davacı-davalı erkek tarafından affedildiği, en azından hoşgörü ile karşılandığının kabulü gerekir. Affedilen ve hoşgörü ile karşılanan olaylar nedeniyle boşanma kararı verilemez.

Türk Medeni Kanununun 166/1-2. maddesi uyarınca boşanma kararı verilebilmesi için az da olsa davalı-davacı kadının kusurlu davranışlarının varlığının kanıtlanması gerekir. Davalı-davacı kadından kaynaklanan kusurlu davranışların varlığı kanıtlanamadığına göre, davacı-davalı erkeğin davasının reddi gerekirken, delillerin takdirinde hataya düşülerek davacı-davalı erkeğin davasının da kabulü ile yazılı şekilde boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.