Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/6680 K.2015/20776

....

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-davacı kadın tarafından; kusur belirlemesi, reddedilen tazminat talepleri ve yoksulluk nafakasının miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece; davalı-davacı kadının fiili ayrılık döneminde eşi ile bir araya gelmek için defalarca barışma girişiminde bulunması nedeniyle, davacı-davalı erkek eşinin gerek fiili ayrılığa esas ilk boşanma davasından önceki, gerekse de fiili ayrılık süresi içerisinde ki kusurlu davranışlarını affettiği, en azından hoşgörü ile karşıladığı gerekçesiyle, davalı-davacı kadının maddi ve manevi tazminat (TMK.md.174/1-2) isteklerinin reddine karar verilmiş ise de; kadının eşi ile bir araya gelmek için barış görüşmelerinde bulunma çabası, eşinin kusurlu davranışlarını affettiği anlamına gelmez.

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; davacı-davalı erkeğin eşini ve müşterek çocuğu tehdit etmesi sonucu tarafların fiilen ayrıldıkları ve sonrasında yeniden bir araya gelmedikleri anlaşılmaktadır. Boşanmaya sebep olan olaylarda kusuru bulunmayan davalı-davacı kadın yararına maddi ve manevi tazminat şartları oluşmuştur. O halde; mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, tazminata esas olan fiilin ağırlığı ile hakkaniyet kuralları (TMK.m.4, TBK.

50,51,52,58) dikkate alınarak davalı-davacı kadın yararına uygun miktarda maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile bu isteklerin reddine karar verilmesi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

.....