Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/6840 K.2015/7796

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK md.174/1) ve manevi (TMK md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

2-Davacının Lüleburgaz'da "mesken" niteliğinde bir taşınmazının, aynı yerde 1/2 hissesine sahip olduğu "dükkan" vasfında taşınmazının, İstanbul'da davalı ile 1/2'şer oranda sahip oldukları mesken niteliğinde taşınmazının ve bankada 15.04.2011 tarihi itibariyle 88.951 lira nakit parasının bulunduğu anlaşılmaktadır. Mevcut malvarlığına göre davacının boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği kabul edilemez. O halde yoksulluk nafakası talebinin reddi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.