Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/7082 K.2015/21162

.... Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından; her iki boşanma davası ve fer'ileri yönünden, davalı-karşı davacı kadın tarafından ise; tazminatların miktarı ile ziynet alacağına ilişkin davasının reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle karşı davanın, cevap dilekçesiyle veya esasa cevap süresi içinde ayrı bir dilekçe verilmek suretiyle açılabileceğine süresinden sonra karşı dava açılması halinde, mahkemece davaların ayrılmasına karar verilmesinin (HMK.md.133) gerektiğine, davalının, karşı boşanma davasını da ihtiva eden cevap dilekçesini süresi içinde verilmemiş olup bu halde;

yasal olarak karşı davanın tefriki gerekiyor ise de, karşı dava da boşanmaya ilişkin olduğuna göre, davaların, birlikte görülmesi ve delillerin birlikte değerlendirilmesinde usul ekonomisi bakımından yarar bulunduğundan, ayırma kararı verilmeyip, asıl dava ile birlikte görülmüş olmasında bir isabetsizlik görülmemiş olmasına göre davalı-karşı davacı kadının tüm, davacı-karşı davalı erkeğin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temviz itirazları yersizdir.

2-Toplanan delillerden; davacı-karşı davalı erkeğin fabrikada, davalı-karşı davacı kadının da tekstil işinde işçi olarak çalıştığı, kadının sürekli ve düzenli gelirinin bulunduğu, tarafların gelirlerinin birbirine yakın olduğu anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında kadının yoksulluğa düştüğünden söz edilemez. Türk Medeni Kanununun 175. maddesi koşulları oluşmadığı halde kadın yararına yoksulluk nafakası takdiri doğru görülmemiştir.

....