Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/726 K.2015/13946

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı tarafından; kusur belirlemesi, davacı lehine hükmedilen nafakalar ile vekalet ücreti ve yargılama giderleri yönünden, davacı tarafından ise; kusur belirlemesi ve tazminat talepleri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalının temyiz itirazları yersizdir. 2-Davacının temyiz itirazlarına gelince;

Mahkemece, "evlilik birliğinin temelinden sarsıldığı, bu sonuca tarafların eşit kusurlarıyla ulaşıldığı" kabul edilmiş, buna bağlı olarak davacının tazminat talepleri reddedilmiştir.

Oysa davalının, evin geçimiyle ilgilenmediği, eşine ailesinin maddi yardımda bulunması için baskı yaptığı, "lan" diye hitap ettiği, toplum içinde "fazla yeme, şişmansın" şeklinde sözler söyleyerek aşağıladığı, küfür ettigi, kayınvalidesine hakaret ettiği, eşini "seni de ananı da yakarım" diyerek tehdit ettiği anlaşılmaktadır. Davacının gerçekleşen kusuru ise, kocasını çok sık arayarak aşırı kıskançlık göstermekten ibaret olduğu görülmektedir.

Gerçekleşen bu duruma göre, boşanmaya sebep olan olaylarda davalının, davacıya göre daha fazla kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Ağır kusurlu olan taraf ise, madddi ve manevi tazminatla sorumlu tutulmalıdır. Hal böyleyken davacının davalı ile aynı oranda kusurlu kabul edilmesi ve buna bağlı olarak tazminat taleplerinin reddi doğru bulunmamıştır.