Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/796 K.2015/3621

Taraflar arasındaki "boşanma" davalarının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-davacı (koca) tarafından, her iki boşanma davası, diğer taraf yararına hükmedilen nafaka ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davalı-davacı (koca) 15.06.2012 tarihinde notere başvurarak, eşinin müşterek konuta dönmesi için ihtar edilmesini istemiş, istek doğrultusunda noter tarafından tanzim edilen 15.06.2012 tarihli ihtar, kadına 26.06.2012 tarihinde tebliğ edilmiş, davalı (koca) tarafından "terk" (TMK.m.164) sebebine dayanan boşanma davası ise 12.03.2013 tarihinde açılmıştır. Bu dava, davacı (kadın) tarafından 22.10.2012 tarihinde açılmış olan "evlilik birliğinin temelinden sarsılması" sebebine dayanan boşanma davasıyla birleştirilmiş, mahkemece, terke dayanan dava reddedilmiş, kadının boşanma davası ise kabul edilmiştir.

Terk sebebine dayanan boşanma davasının reddedilebilmesi için, terkte haklı olmak yetmez, usulüne uygun ihtar tebliğine rağmen dönmemekte haklılığın ispatlanmış olması gerekir. Davacı-davalı (kadın), haklı bir sebeple ortak konuta dönmediğini ispatlayamamış, bu yönde bir delil getirmemiştir. Kendi davasında boşanma talebini dayandırdığı vakıalar, terkten öncesine aittir.

Lehine boşanma sebepleri doğmuşken, dava açmayıp; ihtar kararının tebliğinden sonra bu hakkını kullanması, ihtarı sonuçsuz bırakmaya yönelik olup, Türk Medeni Kanununun 2. maddesinde yer alan dürüstlük kuralına aykırıdır ve hukukça korunamaz.

O halde koca tarafından açılan terk sebebine dayalı boşanma davasının kabulüne, kadın tarafından açılan boşanma davasının reddine karar verilmesi gerekirken "terkte haklı olduğundan" bahisle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.