Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/8110 K.2015/22263

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-karşı davacı erkek tarafından, kadının davası, nafakalar, tazminat ve eşya talebinin reddi yönünden; davacı-karşı davalı kadın tarafından ise, erkeğin davası, kusur belirlemesi, tazminatların reddi, ziynet ve eşya talebinin reddi ile vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece, “tarafların eşit kusurlu davranışlarıyla evlilik birliğinin temelinden sarsıldığı, her ikisinin de dava açmakta haklı olduğu” kabul edilerek tarafların boşanmalarına karar verilmiştir. Mahkemenin taraflara yüklediği ve gerçekleşen kusurlu davranışların yanında davalı-karşı davacı erkeğin ayrıca eşine fiziksel şiddet uyguladığı anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu duruma göre, davalı-karşı davacı erkek ağır kusurlu ise de, kadın da kusurlu olup, kendisi de boşanmayı talep ettiğine göre, kocanın boşanma davasına itirazı hakkın kötüye kullanılması niteliğindedir. Evlilik birliğinin devamında kadın bakımından korunmaya değer bir yarar kalmamış, Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi şartları erkeğin davası yönünden gerçekleşmiştir.

Bu sebeple erkeğin boşanma davasının kabulü bu bakımdan sonucu itibarıyla doğru bulunmuş, kadının bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile boşanma hükmünün kusura ilişkin gerekçesi değiştirilmek suretiyle onanmasına (HUMK md. 438/son) karar vermek gerekmiş ve tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersiz bulunmuştur.

2-Yukarıda belirtilen olaylara göre, boşanmaya neden olan olaylarda davalı-karşı davacı erkeğin daha fazla kusurlu olduğu anlaşılmaktadır. Türk Medeni Kanununun 174/1-2. maddesi koşulları kadın yararına oluşmuştur. Bu duruma göre davacı-karşı davalı kadın yararına uygun miktarlarda maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, tarafların eşit kusurlu oldukları gerekçesiyle kadının tazminat isteklerinin reddi doğru bulunmamıştır.

3-Davalı-karşı davacı kadının, yapılan ekonomik sosyal durum araştırmasında anaokulu öğretmeni olarak çalıştığının tutanağa bağlandığı görülmektedir. Bu nedenle davalı-karşı davacı kadının, çalışma durumunun ve düzenli ve sürekli bir gelirinin olup olmadığının, gelirinin miktarı çalıştığı belirtilen yerden de sorulup araştırılarak, kadın lehine Türk Medeni Kanununun 175. maddesi uyarınca yoksulluk nafakası verilmesi koşullarının oluşup oluşmadığı değerlendirilip, gerçekleşecek sonuca göre karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

4- Toplanan delillerden, dava konusu edilen ziynetlerin davalı-karşı davacı erkek tarafından bozdurularak harcandığı ve bu ziynetlerin erkeğe iade edilmemek üzere verildiği hususunun da kanıtlanamadığı anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında, mevcudiyeti kadın tarafından kanıtlanan ziynetler yönünden davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile ret hükmü kurulması doğru bulunmamıştır.

5-Davalı-karşı davacı erkeğin, müşterek eşyaların bedelinin yarısı için istediği 7500 TL alacak, boşanmanın eki niteliğinde olmadığından, ayrıca nisbi harca tabidir. Davalı-karşı davacı erkeğin, dava dilekçesiyle birlikte yatırdığı başvurma harcının dava dilekçesindeki bütün istekleri de kapsayacağı dikkate alınarak; alınması gerekli peşin nispi harcın tamamlattırılması için davalı-karşı davacı erkeğe süre verilmesi (Harçlar Kanunu md.30-32), harç tamamlandığı takdirde işin esasına girilerek sonucu itibarıyla karar vermek gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.