Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/8198 K.2015/22141

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı kadın tarafından, kusur belirlemesi ile lehine hükmolunan tazminatlar ve nafakaların miktarı yönünden, davalı erkek tarafından ise tamamına yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı kadının tüm, davalı erkeğin ise aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece, davalı erkeğin davacı kadına hakaret ettiği gerekçesiyle davacı kadın lehine manevi tazminata (TMK.md.174/2) hükmolunmuş ise de, yapılan soruşturma ve toplanan delillerle bizzat davalı erkeğin, davacı kadına hakaret ettiği hususu ispatlanamamıştır. Boşanma sebebi olarak gösterilen ve tarafların gerçekleşen diğer kusurlu davranışlarına göre, davalı erkekten kaynaklanan, davacı kadının kişilik haklarına saldırı teşkil eden maddi bir hadisenin varlığı kanıtlanmamış ve Türk Medeni Kanununun 174/2. maddesi koşulları oluşmamıştır. Davacı kadının manevi tazminat isteminin reddi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

3-Mahkemece, davacı kadının çalışmaya başlasa da yoksulluğunun ortadan kalkmadığı gerekçesiyle davacı kadın lehine yoksulluk nafakasına hükmolunmuş ise de; toplanan delillerden davacı kadının ziraat mühendisi olarak çalıştığı, sürekli ve yeterli gelirinin bulunduğu, boşanma nedeniyle yoksulluğa düşmeyeceği anlaşılmaktadır. Türk Medeni Kanununun 175. maddesi koşulları oluşmadığı halde, davacı kadın yararına yoksulluk nafakasına hükmedilmesi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.