Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/9567 K.2015/24288

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı erkek tarafından; davalı-davacı kadının kabul edilen boşanma davası, kendisinin reddedilen tazminat talepleri, davalı-davacı kadın yararına verilen maddi tazminat ve iştirak nafakası miktarı yönünden, davalı-davacı kadın tarafından ise; maddi tazminat miktarı, reddedilen manevi tazminat, iştirak nafakası miktarı, kendisinin reddedilen nafaka talepleri ve davacı-davalı erkeğin kabul edilen davası ile vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı erkeğin tüm, davalı-davacı kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemenin de kabulünde bulunduğu üzere, davacı-davalı erkeğin eşini işyerinden sık sık arayıp denetlemek suretiyle eşine karşı güvensiz davranış sergilediği anlaşılmaktadır. Türk Medeni Kanununun 174/2. maddesi boşanmaya sebebiyet vermiş olan olaylar yüzünden kişilik hakları saldırıya uğrayan tarafın, kusurlu olandan manevi tazminat isteyebileceğini öngörmüştür. Toplanan delillerden, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda manevi tazminat isteyen davalı-davacı kadının ağır ya da eşit kusurlu olmadığı, gerçekleşen olayların ise kadının kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğu anlaşılmaktadır. Bu yön gözetilmeden yazılı gerekçe ile davalı-davacı kadının manevi tazminat isteğinin reddi doğru görülmemiştir.