Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2016/1046 K.2017/5746

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından; kusur belirlemesi, maddi-manevi tazminat, nafakalar ve velayet yönünden, davalı-karşı davacı kadın tarafından ise, maddi ve manevi tazminatlar ile nafaka miktarları yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle mahkemece davacı-karşı davalı erkeğe kusur olarak yüklenen davalı-karşı davacı kadına fiziksel şiddet uyguladığına ilişkin vakıaya dilekçeler aşamasında davalı-karşı davacı kadının dayanmadığı, dayanılmayan vakıanın karşı tarafa kusur olarak yüklenemeyeceği, mahkemece kabul edilen ve gerçekleşen tarafların kusurlu davranışlarına göre davacı-karşı davalı erkeğin boşanmaya sebebiyet veren vakıalarda ağır kusurlu olduğu anlaşılmakla, davacı-karşı davalı erkeğin tüm, davalı-karşı davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davalı-karşı davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.