Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2016/11807 K.2018/2400

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından, tazminatların ve nafakanın miktarı, ziynet alacağının reddi yönünden, davalı erkek tarafından ise, boşanma davası ve fer'ileri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin tüm, davacı kadının ise aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine, paranın alım gücüne, ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran, davacı kadın yararına hükmolunan maddi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak, daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK m. 174/1) takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

3-Kadının ziynet eşyalarına ilişkin alacak davasında; davacı kadın, ziynet eşyalarının davalı tarafından alındığını ve iade edilmediğini iddia etmiş, davalı cevabında ise davacıyla yapılan anlaşma uyarınca ziynet eşyalarının karşılığında kendi annesi tarafından 3500 Euro davacıya nakit olarak ödendiğini ve annesinin maaşını da kendisine verilen vekaletname ile iki yıl boyunca çektiğini, ziynet borcunun bulunmadığını savunmuştur.

Davalı erkek bu cevabıyla ziynetlerle ilgili ispat yükünü üzerine almıştır. Erkek ziynetlerin bedeli karşılığında davalıya para verildiğini gösterdiği delillerle kanıtlayamamıştır. Ne var ki davalı erkek cevap dilekçesinde yemin deliline de dayanmıştır.

İspat yükü kendisine düşen ve iddiasını diğer delillerle kanıtlayamayan davalı erkeğe ziynet eşyalarına ilişkin savunması konusunda diğer tarafa yemin teklif etme hakkı hatırlatılıp, Hukuk Muhakemeleri Kanununun 225 ve devamı maddelerindeki yeminle ilgili usul işlemleri yerine getirilip, gerçekleşecek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ve eksik incelemeyle hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.