Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2016/12153 K.2016/11703

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı baba tarafından her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-karşı davacının, reddedilen kendi davasına yönelik temyiz itirazları yersizdir. 2-Davalı-karşı davacının, davacı-karşı davalının kabul edilen davasına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Davacı-karşı davalı anne; davalı-karşı davacı babanın şiddete meyilli olduğunu, ortak çocuğu havuza atarak korkuttuğunu ve çocukta dil gelişimi sorunu bulunması nedeniyle çocuğun psikolog yardımı aldığını iddia ederek, boşanma kararı ile davalı-karşı davacı baba ve ortak çocuk 28.08.2012 doğumlu.... arasında kurulan kişisel ilişkinin kaldırılmasını talep etmiş, mahkemece;

babanın davasının reddine, annenin kişisel ilişkinin kaldırılması davasının reddine ''uzman raporunda, ortak çocuğun dil gelişmininde mesafe alıncaya kadar baba ile küçük arasında yatılı olmayacak şekilde kişisel ilişki kurulmasının küçüğün yararına olacağı şeklindeki uzman görüşü sebebiyle'' .....

Aile Mahkemesinin 2014/393 esas 2014/552 karar sayılı boşanma ilamı ile ortak çocuk ile baba arasında 5 yaşını dolduruncaya kadar düzenlenmiş olan 1 Temmuz saat 12:00 ile 15 Temmuz saat 17.00'a kadar olan yatılı görüşmenin kaldırılmasına, bunun dışında kalan kişisel ilişkinin aynen devamına karar verilmiştir.

Dosya kapsamından, tarafların 03.07.2014 tarihinde kesinleşen ilamla anlaşmalı olarak (TMK m.166/3) boşandıkları, boşanma kararı ile velayet kendisine bırakılan annenin müşterek çocukla birlikte....'da, babanın ise... Birleşik Devletlerin'de yaşadığı anlaşılmaktadır.

Bir çocuk ile ana ve babası düzenli şekilde kişisel ilişkiyi elde etme ve sürdürme hakkına sahiptir. Bu tür kişisel ilişki sadece çocuğun yüksek yararı gerektirdiği takdirde kısıtlanabilir ve engel olunabilir. Kendisine kişisel ilişki hakkı tanınan babanın, bu hakkını amacına aykırı olarak kullandığını kabule yeterli delil mevcut olmadığı gibi, kişisel ilişki sebebiyle çocuğun huzurunun ciddi olarak tehlikede olduğuna ilişkin bir delil de bulunmamaktadır.

Ana ve babası ayrı olan çocuğun ebeveynleriyle düzenli kişisel ilişki kurması ve bu ilişkiyi sürdürmesi çocuk için bir hak olduğu gibi, ana ve baba için de haktır. Hükme esas alınan sosyal inceleme raporu, baba ile görüşülmeden tek taraflı olarak hazırlanmış olup, annenin beyanlarına dayanmaktadır. Bu haliyle rapor, babanın kişisel ilişki hakkının sınırlandırılmasını gerektirecek yeterlikte değildir.

O halde, annenin davasının da tümden reddi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.