Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2016/12243 K.2018/2636

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından; reddedilen manevi tazminat talebi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: Mahkemece, "davalı erkeğin eşine ilgisiz davrandığı, eşine ısınamadığını ve onu sevmediğini söylediği" gerekçesiyle boşanmaya sebep olan olaylarda tamamen kusurlu olduğu kabul edilerek tarafların boşanmalarına, bu olayların kadının kişilik haklarına saldırı oluşturmadığı gerekçesiyle kadının manevi tazminat (TMK m. 174/2) isteğinin reddine karar verilmiş, hüküm manevi tazminatın reddi yönünden davacı kadın tarafından temyiz edilmiştir.

Türk Medeni Kanununun 174/2. maddesi, boşanmaya sebep olan olaylar yüzünden kişilik hakkı saldırıya uğrayan tarafın, kusurlu olandan manevi tazminat isteyebileceğini öngörmüştür.

Toplanan delillerden; mahkemenin de kabulünde olduğu üzere evlilik birliğinin sarsılmasına sebep olan olaylarda tazminat isteyen davacı kadının ağır ya da eşit kusurlu olmadığı, davalı erkeğin mahkemece kabul edilen ve gerçekleşen kusurlu davranışlarının manevi tazminat isteyen davalı kadının kişilik haklarına saldırı teşkil eder nitelikte olduğu anlaşılmaktadır.

O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, tazminata esas olan fiilin ağırlığı ile hakkaniyet kuralları (TMK m.4, TBK. m.50,51) dikkate alınarak davacı kadın yararına uygun miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.