Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2016/14024 K.2018/3581

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından, kusur belirlemesi, kadın lehine hükmedilen tazminatlar ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle mahkemece davacı- karşı davalı erkeğe kusur olarak yüklenen ’’bizim aramızda her şey bitti, bu saatten sonra maddi manevi kimseye bakamam, kapı açık gitmek isteyen gider" dediği vakıasına dilekçelerin karşılıklı olarak verilmesi aşamasında davalı-karşı davacı kadının dayanmadığı, dayanılmayan vakıanın karşı tarafa kusur olarak yüklenemeyeceği, ancak mahkemece belirlenen ve gerçekleşen diğer kusurlu davranışlara göre boşanmaya sebep olan olaylarda erkeğin yine de daha fazla kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre, erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Türk Medeni Kanununun 174/2. maddesi boşanmaya sebep olan olaylar yüzünden kişilik hakkı saldırıya uğrayan tarafın kusurlu olandan manevi tazminat isteyebileceğini öngörmüştür. Mahkemece de kabul edilen ve davacı- karşı davalıdan kaynaklanan evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylar davalı- karşı davacının kişilik haklarına saldırı niteliğinde değildir. Türk Medeni Kanununun 174/2. maddesindeki koşullar davalı- karşı davacı kadın yönünden gerçekleşmemiştir. O halde, davalı- karşı davacı kadının manevi tazminat talebinin reddine karar verilecek yerde kabulüne karar verilmesi doğru olmamış ve bozmayı gerektirmiştir.