Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2016/14677 K.2018/1852

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı kadın tarafından; erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi, kişisel ilişki, nafakaların miktarı, ziynet alacağı davası ve tazminat taleplerinin reddi yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 13/02/2018 günü temyiz eden davalı-karşı davacı ... ile vekili Av. ... ile karşı taraf davacı-karşı davalı ... ve vekili Av. ... geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-karşı davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Aksine ciddi ve inandırıcı delil ve olaylar bulunmadıkça asıl olan tanıkların gerçeği söylemiş olmalarıdır. Akrabalık veya diğer bir yakınlık başlı başına tanık beyanını değerden düşürücü bir sebep sayılamaz. Dosyada kadın tanıklarının fiziksel şiddete dair beyanlarında olmamışı olmuş gibi ifade ettiklerini kabule yeterli delil ve olgu da yoktur.

Öyleyse, tüm dosya kapsamından, mahkemece taraflara yüklenen kusurlu davranışlar yanında, davacı-karşı davalı erkeğin, eşine fiziksel şiddet uyguladığı, hem maddi hem manevi yönden evlilik birliğinin yüklediği görevlerini yerine getirmediği ve ailesine karşı sorumluklarını da ihmal ettiği anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında, boşanmaya neden olan olaylarda davacı-karşı davalı erkeğin, davalı-karşı davacı kadına nazaran daha ağır kusurlu olduğunun kabulü gerekir.

Öyleyse, mahkemece tarafların eşit kusurlu kabul edilmesi ve bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak davalı-karşı davacı kadının maddi ve manevi tazminat taleplerinin (TMK m.174/1-2) reddine karar verilmesi isabetsiz olmuş ve bozmayı gerektirmiştir.