Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2016/16992 K.2018/5550

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı kadın tarafından, mahkemece hükmolunan nafakaların ve tazminatların miktarları yönünden, davalı-davacı erkek tarafından ise, her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle mahkemece davalı-davacı erkeğe yüklenen eşine fiziksel şiddet uyguladığına dair eylemin 2012 yılında meydana geldiği, bu tarihten sonra da evlilik birliğinin devam ettiği, bu suretle fiziksel şiddete dair eylemin davacı-davalı kadın tarafından affedildiği en azından hoşgörüyle karşılandığı,

bu nedenle fiziksel şiddet vakıasının erkeğe kusur olarak yüklenemeyeceği, ayrıca mevcut delil durumuna göre de başkaca fiziksel şiddet eyleminin davacı-davalı kadın tarafından ispatlanamadığı ancak, mahkemece erkeğe kusur olarak yüklenen ve gerçekleşen vakıalara göre de, davalı-davacı erkeğin boşanmaya sebebiyet veren olaylarda tam kusurlu olduğu anlaşılmakla, davalı-davacının tüm, davacı-davalının ise aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı-davalı yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 51. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.