Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2016/17584 K.2018/5892

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı kadın tarafından kusur belirlemesi, reddedilen tazminatlar, ziynet eşyası alacağı ve tespit talebi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece "... Davacı-karşı davalı kadının eşine küfür ve hakaret ettiği, fiziksel şiddet uyguladığı, davalı-karşı davacı erkeğin de eşine küfür ve hakaret ettiği, fiziksel şiddet uyguladığı..." gerekçesiyle tarafların boşanmaya sebep olan olaylarda eşit kusurlu oldukları kabul edilmiş ise de; yapılan yargılama ve toplanan delillerle, davacı-karşı davalı kadının eşine yönelik "küfür ve hakaret ettiği, fiziksel şiddet uyguladığı" şeklindeki vakıalar ispatlanamamıştır.

Davalı-karşı davacı erkek tanıklarının mahkemece kadına kusur olarak yüklenen vakıalara ilişkin bir anlatımı bulunmayıp, boşanmaya sebep olan olaylarda davalı-karşı davacı erkeğin, mahkemece kendisine yüklenen ve temyiz edilmeyerek kesinleşen kusurlu davranışlarına göre tamamen kusurlu olduğu gerçekleşmiştir. Bu husus gözetilmeden tarafların eşit kusurlu olduklarının kabulü doğru olmamıştır.

3-Yukarıda 2. bentte açıklandığı üzere boşanmaya sebebiyet veren vakılarda davalı-karşı davacı erkek tam kusurludur. Gerçekleşen kusurlu davranışlar kadının kişilik haklarına saldırı teşkil eder nitelikte olup, kadın boşanmakla en azından eşinin maddi desteğini yitirmiştir. Davacı-karşı davalı kadın yararına TMK m. 174/1-2 koşulları oluşmuştur. O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, tazminata esas olan fiilin ağırlığı ile hakkaniyet kuralları (TMK m. 4, TBK. 50. ve 51.) dikkate alınarak davacı-karşı davalı kadın yararına uygun miktarda maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, hatalı kusur belirlemesinin sonucu olarak yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.