KÜNYE
2. Hukuk Dairesi 2016/18158 E., 2018/6313 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 16 Mayıs 2018
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi
- Dava türü
- Boşanma
Karar Metni
273 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından; velayetler yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:
Taraflar arasında ikame edilen boşanma davası sonucunda ortak çocuklar 2010 doğumlu Taner ve 2014 doğumlu ... 'un velayetlerinin davalı babaya verilmesine karar verilmiştir.
Velayetin düzenlenmesinde asıl olan çocukların üstün yararı ve menfaatidir. 4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanunun 5. maddesi gereğince Aile Mahkemesi bünyesinde bulunan psikolog, pedegog ve sosyal çalışmacıdan oluşan uzmanlardan, her iki ebeveyn ve çocuklarla görüşmek suretiyle inceleme ve rapor istenip, tarafların barınma, gelir, sosyal ve psikolojik durumlarına göre çocukların sağlıklı gelişimi için velayeti üstlenmeye engel bir durumun bulunup bulunmadığı araştırıldıktan sonra, velayet hakkında bir karar verilmesi gerekir.
Somut olayda mahkemece uzman raporu alınmış ise de alınan uzman raporunda daha çok tarafların kusur durumlarının irdelendiği, velayet hususunda yeterli inceleme yapılmadığı anlaşılmaktadır. Bu şekilde düzenlenen uzman raporu velayet konusunda hüküm kurmak için yeterli değildir.
O halde, mahkemece, 4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş ve Görevine İlişkin Kanunun 5. maddesi uyarınca üç kişiden oluşacak heyet oluşturulup, taraflarla da görüşme sağlanarak çocukların velayeti konusunda daha kapsamlı rapor alınması ve inceleme tarihi itibariyle idrak çağında olan ortak çocuk ... de velayet konusunda görüşü alınmak suretiyle diğer delillerle birlikte değerlendirildikten sonra karar verilmesi gerekirken, yetersiz uzman raporu dikkate alınarak eksik tahkikat sonucu hüküm kurulması doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.
Yargıtay 2. Hukuk Dairesi, E. 2016/18158, K. 2018/6313, 16 Mayıs 2018 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama