Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2016/19211 K.2018/6742

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı kadın tarafından erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi, nafakaların miktarı ve tazminat talebinin reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalı kadının tedbir ve yoksulluk nafakasının miktarına yönelik temyiz itirazları yersizdir.

2-Davalı-karşı davacı erkeğin, 18.08.2014 tarihinde, ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2014/105 değişik iş sayılı dosyası üzerinden eve dön ihtarı gönderip, davacı- karşı davalı kadını ortak konuta dönmesi için davet etmiş olmakla ihtar istek tarihinden önceki olayları affettiği, ez azından hoşgörüyle karşıladığının kabulü gerekir. İhtar istek tarihinden sonra ise, kadının boşanmayı gerektirir herhangi bir kusurlu davranışı ispatlanamamıştır.

Erkeğin davasının reddi gerekirken kabulü doğru olmamıştır. Ne var ki; kadının davasında verilen boşanma hükmü temyiz edilmeksizin kesinleşmekle erkeğin boşanma davası konusuz kalmıştır. Bu sebeple mahkemece, erkeğin boşanma davası yönünden dava konusuz kaldığından "karar verilmesine yer olmadığına" dair hüküm kurmak ve davadaki haklılık durumuna göre yargılama giderleri ve vekalet ücreti konusunda karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

3-Yukarıda 2. bentte açıklandığı üzere boşanmaya sebebiyet veren vakıalarda davalı-karşı davacı erkek tam kusurludur. Erkeğin kusurlu davranışları kadının kişilik haklarına saldırı teşkil edecek nitelikte olup, kadın evliliğin sona ermesiyle eşin maddi desteğinden yoksun kalmıştır. Öyleyse, davacı-karşı davalı kadın yararına Türk Medeni Kanununun 174/1-2. maddesi koşulları oluşmuş olup, taraflara ekonomik ve sosyal durumları, fiilin ağırlığı ve hakkaniyet kuralları gözetilerek davacı-karşı davalı kadın yararına uygun miktarda maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde reddi doğru olmamıştır.