Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2016/19440 K.2018/6729

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından kusur belirlemesi, tedbir nafakası ile tazminatların miktarı ve yoksulluk nafakası yönünden; davalı erkek tarafından ise kusur belirlemesi ve tedbir nafakası ile tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece davacı kadının 03.12.2012 tarihinde açtığı boşanma davasının yapılan yargılaması sonucunda davanın kabulü ile boşanmaya karar verilmiş ise de, yapılan yargılama ve toplanan delillere göre tarafların boşanma davası açıldıktan sonra 2013 yılının sonuna kadar birlikte yaşadığı, evlilik birliğini devam ettirdikleri, birbirlerinin kusurlu davranışlarını affettikleri, en azından hoşgörü ile karşıladıkları anlaşılmaktadır.

Türk Medeni Kanununun 166/1-2. maddesine göre boşanmaya karar verilebilmesi için davalının az da olsa kusurlu bulunması gerekir. Bu durumda tarafların kusuru kanıtlanamadığından, davacı kadının açtığı boşanma davasının reddine karar verilmesi gerekirken kabule karar verilmesi doğru değil ise de; boşanma hususu temyiz edilmediğinden bozma nedeni yapılmamış, yanlışlığa değinilmekle yetinilmiştir.

2- Temyiz sebeplerine hasren yapılan incelemeye gelince;

a)Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, tarafların

aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

b) Yukarıda 1. bentte açıklandığı üzere taraflar kusursuzdur. Boşanmaya sebep olan olaylarda kusursuz eş yararına maddi ve manevi tazminata karar verilemez. Kadın yararına Türk Medeni Kanununun 174/1-2 madde koşulları oluşmamıştır. O halde davacı kadının maddi ve manevi tazminat isteklerinin reddine karar vermek gerekirken, yanılgılı kusur belirlemesinin sonucu olarak yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.