Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2016/21845 K.2018/9813

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı kadın tarafından davalı-karşı davacı erkeğin kabul edilen boşanma davası, kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakaların miktarı, ziynet alacağı talebinin reddedilen bölümü ve vekalet ücreti yönünden; davalı-karşı davacı erkek tarafından ise davacı-karşı davalı kadının kabul edilen boşanma davası, kusur belirlemesi, tazminatlar, nafakalar, ziynet alacağı davasının kabul edilen bölümü ve vekalet ücret yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle;

duruşma için belirlenen 24.09.2018 günü duruşmalı temyiz eden davalı-karşı davacı ... vekili Av. ... ve karşı taraf temyiz eden davacı-karşı davalı ... vekili Av. ... geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalı kadının tüm, davalı-karşı davacı erkeğin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Dava 11.02.2015 tarihinde açılmış, mahkemece davacı-karşı davalı kadın yararına ilk kez dava tarihinden geçerli olmak üzere 07.06.2016 tarihli karar duruşmasında tedbir nafakasına (TMK m. 169) hükmolunmuştur.

Yapılan yargılama ve toplanan delillerden; davacı-karşı davalı kadının sağlık sorunları sebebiyle işten çıkarıldığı 15.03.2016 tarihine kadar davalı-karşı davacı erkeğin gelirine denk miktarda sürekli gelir getiren bir işte çalıştığı, dava tarihinden işten çıkarıldığı 15.03.2016 tarihine kadar geçen süre içerisinde kadın yararına tedbir nafakası (TMK m. 169) koşullarının oluşmadığı anlaşılmaktadır.

O halde, kadın yararına işten çıkarıldığı 15.03.2016 tarihinden geçerli olacak şekilde tedbir nafakasına karar verilmesi gerekirken,yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.