Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2016/22252 K.2018/9781

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı erkek tarafından kadının davasının kabulü, kusur belirlemesi, aleyhine hükmedilen tazminatlar ve manevi tazminat talebinin reddi yönünden; davalı-davacı kadın tarafından ise kusur belirlemesi, tazminat miktarları, iştirak nafakası ve velayet yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı kadının tüm, davacı-davalı erkeğin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece, boşanmaya neden olan olaylarda, davacı-davalı erkeğin, davalı- davacı kadına göre daha ağır kusurlu olduğu kabul edilerek her iki davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına hükmedilmiş ise de; yapılan yargılama ve toplanan delillerden; mahkemece davalı-davacı kadına kusur olarak yüklenen eşinin ailesi ile görüşmeme vakıasına davacı-davalı erkeğin dava dilekçesinde dayanmadığı, dayanılmayan bir vakıanın davalı-davacı kadına kusur olarak yüklenemeyeceği ancak davalı-davacı kadının iş yerindeki Alparslan adlı kişiyle sıkça telefonda görüştükleri böylece davalı-davacı kadının güven sarsıcı davranışta bulunduğu anlaşılmaktadır.

Buna göre boşanmaya sebep olan olaylarda tarafların eşit kusurlu olduklarının kabulü gerekir. Bu husus gözetilmeden davacı-davalı erkeğin daha ağır kusurlu olduğunun kabulü doğru olmamış ve bozmayı gerektirmiştir.

3- Yukarıda 2. bentte açıklandığı üzere boşanmaya sebep olan vakıalarda taraflar eşit kusurludurlar. Eşit kusurlu eş yararına maddi ve manevi tazminata hükmedilemez. O halde davalı-davacı kadının maddi ve manevi tazminat (TMK m. 174/1-2) taleplerinin reddine karar vermek gerekirken kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.