Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2016/23046 K.2018/9275

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı kadın tarafından kusur belirlemesi ve tazminat taleplerinin reddi yönünden; davalı-karşı davacı erkek tarafından kusur belirlemesi ve tazminat taleplerinin reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-karşı davacı erkeğin tüm temyiz itirazları yersizdir.

2-Davac- karşı davalı kadının temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Mahkemece taraflar eşit kusurlu kabul edilerek her iki davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve davacı karşı davalı kadının tazminat taleplerinin reddine karar verilmiş ise de; yapılan yargılama ve toplanan delillerden, mahkemece kabul edilen ve gerçekleşen kusurlu davranışlarına göre boşanmaya sebep olan olaylarda davalı karşı davacı erkeğin, davacı karşı davalı kadına göre daha ağır kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Bu husus gözetilmeden yanılgılı değerlendirme sonucunda tarafların eşit kusurlu olarak kabulü doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

3-Yukarıda 2. bentte açıklandığı üzere erkek ağır kusurlu olup, bu kusurlu davranışlar kadının kişilik haklarına saldırı niteliği taşıdığı gibi, boşanma sonucu kadın, eşinin maddi desteğini de yitirmiştir. Kadın yararına TMK m. 174/1-2 koşulları oluşmuştur. Kusurun ağırlığı, tarafların ekonomik ve sosyal durumları, hakkaniyet kuralları gözetilerek kadın yararına maddi ve manevi tazminata karar verilmesi gerekirken, hatalı kusur belirlemesi sonucu maddi ve manevi tazminat isteklerinin reddi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.