Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2016/23664 K.2017/4541

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından; nafaka miktarları, kusur belirlemesi ile reddedilen tazminat talebi yönünden, davalı kadın tarafından ise, nafaka miktarları ile reddedilen tazminat talebi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı kadının tüm, davacı erkeğin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece, davacı erkeğin boşanma davasının kabulüne karar verilmiş ancak erkeğin kişilik haklarının ihlal edilmediği gerekçesiyle erkeğin manevi tazminat taleplerinin reddine karar verilmiştir. Yapılan yargılama ve toplanan delillerden; davalı kadının ailesi tarafından yalnız yaşama olanağı bulunmadığı gerekçesiyle tarafların davalının ailesi ile birlikte yaşadığı ve davacıya müdahalelerde bulunduğu ve maaşını dahi elinden aldıkları anlaşılmaktadır.

Mahkemenin de kabulünde olduğu üzere erkeğin kusurlu bir davranışı kanıtlanamamıştır. Gerçekleşen duruma göre, boşanmaya sebebiyet veren vakıalarda kadın tam kusurlu olup, bu kusurlu davranışlar da erkeğin kişilik haklarına saldırı niteliğini taşımaktadır. Erkek yararına Türk Medeni Kanunu m.174/2 koşulları gerçekleşmiştir.

O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile hakkaniyet ilkesi ve kusurun ağırlığı (TMK m.4, TBK m.50 ve 52) dikkate alınarak davacı erkek yararına uygun miktarda manevi tazminat verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru bulunmamıştır.