Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2016/23745 K.2018/10386

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı erkek tarafından, kendi boşanma davasının reddi, kusur belirlemesi, tazminatlar, reddedilen tazminat talepleri ile ziynet alacağı davasının kabulü yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-karşı davacı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davalı-karşı davacı erkek, karşı dava dilekçesinde 50.000 TL maddi tazminat talebinde bulunmuş, dilekçenin içeriğinde ise düğün ve müşterek konut için masraf yapılması nedeniyle maddi tazminat talebinde bulunduğunu beyan etmiştir. Mahkemece davalı-karşı davacı erkeğin maddi tazminat talebi Türk Medeni Kanunu'nun 174/1. maddesi kapsamında kabul edilerek reddine karar verilmiştir. Davalı-karşı davacı erkeğin tazminat talebi Türk Medeni Kanunu'nun 174/1. maddesi kapsamında olmayıp bağımsız nitelikte bir taleptir. Dava açılırken alınan başvuru harcı, dava dilekçesindeki isteklerin tümünü kapsar. Davalı-karşı davacı erkeğin maddi tazminat talebi boşanmanın eki niteliğinde olmadığından nispi harca tabidir.

Bu talep nedeniyle davalı-karşı davacı erkekten karşı davanın açılması esnasında nispi harç alınmadığı gibi, bu eksiklik yargılama sırasında da giderilmemiştir. Nispi harç tamamlattırılmadan müteakip işlemler yapılamaz. O halde davalı-karşı davacı erkeğin maddi tazminat talebi üzerinden nispi harcın peşin kısmının yatırılması için usulüne uygun olarak süre verilmesi, (Harçlar Kanunu m. 30-32) ve maddi tazminat talebi açıklattırılarak görev hususu da düşünülerek deliller değerlendirilip sonucu uyarınca bir karar verilmesi aksi halde; Harçlar Kanunu'nun 30. maddesi gereğince işlem yapılması gerekirken, belirtilen hususlar gözetilmeden maddi tazminat talebinin Türk Medeni Kanunu'nun 174/1. maddesi kapsamında görülerek, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.