Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2016/23816 K.2018/4652

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından, menfi tespit talebinin kabul edilen kısmı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Tarafların 28.09.2010 tarihinde kesinleşen ilamla Türk Medeni Kanununun 166/3. maddesi uyarınca boşandıkları, anlaşma ve protokol doğrultusunda erkeğin çocuk için aylık 800 TL iştirak nafakası ve 50.000 TL maddi tazminat ödemesinin hüküm altına alındığı, davalı kadının iştirak nafakası ve maddi tazminatın ödenmediğinden bahisle 08.07.2014 tarihinde ilamlı icra takibinde bulunması üzerine davacı erkeğin borçlu olmadığına ilişkin menfi tespit davası açtığı anlaşılmaktadır.

Davacı erkek dava dilekçesi ve cevaba cevapta kadına nafaka ve maddi tazminat borcuna yönelik banka havalesi yoluyla ödemelerde bulunduğunu iddia etmiş ve banka havale makbuzlarını sunmuştur.

Davalı kadın ise cevabında erkeğin yaptığı banka havalelerinin erkeğe kendisi tarafından verilen borcun ödemesi olduğunu bu havalelerin açıklamasız olmakla birlikte icra takibinde talep edilen nafaka ve maddi tazminat alacağına yönelik olmadığını iddia etmiş ve erkeğe borç olarak gönderdiği paraların banka havale makbuzlarını sunmuş ve erkeğe borç verdiğini ve erkek tarafından yapılan banka havalerinin bu borca yönelik olduğunu ispatlamak üzere tanık deliline dayandığını bildirmiştir.

Mahkemece erkek tarafından yapılan banka havalelerinin boşanma protokolünde belirlenen maddi tazminata yönelik olduğu kabul edilerek erkeğin menfi tespit davasının maddi tazminat yönünden kabulüne karar verilmiştir.

Davalı kadının erkek tarafından yapılan havalelerin maddi tazminata yönelik olmadığı kendisinin erkeğe verdiği borca yönelik olduğunu beyan ettiği, süresinde yazılı delil başlangıcı mahiyetindeki banka havale makbuzularını sunduğu, ve bu iddiasını ispatlamak üzere süresinde tanık deliline dayandığı halde mahkemece kadının tanıkları dinlenilmeden eksik inceleme ile karar verilmiş olması doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.