Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2016/2582 K.2017/8253

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından, kusur belirlemesi ve tazminatlar yönünden, davalı kadın tarafından ise, kararın tamamına yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı erkeğin tüm, davalı kadının ise aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davalı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

3-Toplanan delillerden davalı kadının 1300 TL emekli maaşı aldığı, başkaca bir malvarlığı ve gelirinin bulunmadığı anlaşılmaktadır. Bu gelir miktarının kadını yoksulluktan kurtarmayacağı açık olup tarafların mali gücü oranında uygun miktarda yoksulluk nafakasına (TMK m.175) hükmedilmesi gerekirken; kadının talebinin reddine karar verilmesi isabetsiz olmuş, bozmayı gerektirmiştir.