Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2016/26202 K.2018/13215

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı erkek tarafından her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece, davalı-davacı kadının birleşen boşanma davasının kabulüne, davacı-davalı erkeğin ise boşanma davasının reddine karar verilmiştir.

Yapılan yargılama ve toplanan delillerden mahkemece erkeğe yüklenen fiziksel şiddet vakıasından sonra birlik devam ettiği için bu eylemin erkeğe kusur olarak izafe edilemeyeceği, yine erkeğe yüklenen sözlü şiddet ve alkollü eve geç gelme vakıalarına yönelik tanık ifadelerinin ise duyuma dayalı olduğu için ispatlanamayan bu vakıaların da erkeğe kusur olarak yüklenemeyeceği, mahkemenin de kabulünde olduğu üzere erkeğin ailesiyle ilgilenmeyerek birlik görevlerini yerine getirmediği, kadının da güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu durum karşısında davacı-davalı erkek de dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, erkeğin davasının da kabulü ile boşanmaya karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davasının reddi doğru olmamış ve bozmayı gerektirmiştir.