Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2016/2905 K.2017/8119

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı tarafından kusur belirlemesi, tazminat taleplerinin reddi, kadın yararına hükmolunan nafakalar ve yargılama giderleri ile vekalet ücreti yönünden; davalı-karşı davacı kadın tarafından ise kusur belirlemesi, yararına hükmolunan nafakaların miktarları ve tazminat taleplerinin reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı-karşı davacı kadının tüm, davacı-davalı erkeğin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2- Tüm dosya kapsamı ve toplanan delillerden, davalı-karşı davacı kadının, davacı- karşı davalı erkek ve ailesine birden fazla kez ağır hakarette bulunduğu, erkeğin ailesinin yanında başkaları hakkında küfürlü konuşmalar yaptığı, eşinin annesine saygısız söz ve davranışlarda bulunduğu, henüz düğün olmamışken bir kısım ziynet taleplerinin yerine getirilmemesi halinde gelin arabasından inmeyeceğini söyleyerek huzursuzluk yarattığı, davacı-davalı erkeğin ise, henüz düğün olmamışken ziynet eşyalarını kendisinin alacağını söylediği gibi ziynet eşyaları ile ilgili ailesinin sözlerine sessiz kaldığı,

erkeğin, annesinin davalı-karşı davacı kadına rencide edici sözlerine tepki göstermediği ve erkeğin düğünün iptal olması nedeniyle kiralanan düğün salonu sahibine eşinin maaş kartını alarak başkasıyla kaçtığını söylemek suretiyle iftira attığı anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında, boşanmaya sebep olan olaylarda davalı-karşı davacı kadının, erkeğe nazaran daha ağır kusurlu olduğunun kabulü gerekir.

Hal böyle iken, mahkemece tarafların eşit kusurlu kabul edilmesi ve bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak davacı-karşı davalı erkeğin maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddi ile davalı-karşı davacı kadın yararına yoksulluk nafakasına hükmedilmesi isabetsiz olmuş ve bozmayı gerektirmiştir.