Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2016/2917 K.2016/7626

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-davacı kadın tarafından, reddedilen evlilik birliğinin sarsılması hukuki sebebine dayalı açtığı boşanma davası ve fer'ileri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı-davalı tanık beyanında geçen olaylar, davacının terk nedenine dayanarak 27.06.2007 tarihinde açtığı davadan önce geçen olaylardır. Davacı-davalı erkek terk nedeni ile davaya esas olan ihtarnameyi davalıya göndermekle önceki olayları affetmiştir. Artık bu olaylara dayanarak kadına kusur yüklenemez. Reddedilen davadan sonra da kadına kusur olarak yüklenecek herhangi bir olay yaşanmamıştır.

Yapılan soruşturma ve delillerden reddedilen davadan önce, erkeğin eşiyle birlikte yaşamaktan kaçındığı, birlik görevlerini yerine getirmediği, reddedilen davadan sonra da ortak hayatı kurmaktan kaçındığı anlaşılmaktadır.

Öyleyse kadının evlilik birliğinin sarsılması hukuki sebebine dayalı açtığı karşı boşanma davasının da kabulüne karar verilmesi gerekirken, yetersiz gerekçe ile reddi doğru olmamış ise de, tarafların Türk Medeni Kanununun 166/son maddesinde düzenlenen fiili ayrılık hukuki sebebine dayalı olarak açtıkları boşanma hükmü taraflarca temyiz edilmeyip kesinleşmekle, kadının evlilik birliğinin sarsılması hukuki sebebine dayalı açtığı karşı boşanma davası konusuz kalmıştır.

Bu nedenlerle mahkemece konusuz kalan davalı-davacı kadının boşanma davası hakkında açıklanan çerçevede bir karar verilmek üzere hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

3-Yukarıda 1. bentte açıklanan sebeplerle, boşanmaya sebep olan olaylarda davacı-davalı erkek tamamen kusurlu olduğuna göre; davalı-davacı kadının maddi tazminat (TMK m.174/1) talebinin reddi de doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.