Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2016/3193 K.2017/8314

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından reddedilen iştirak nafakası talebi ile maddi ve manevi tazminatın miktarları yönünden, davalı-karşı davacı kadın tarafından ise, her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalı erkeğin tüm, davalı-karşı davacı kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Velayet düzenlemesinde; çocukla ana ve baba yararının çatışması halinde, çocuğun yararına üstünlük tanınması gereklidir. Çocuğun yararı ise; çocuğun bedensel, fikri ve ahlaki bakımdan en iyi şekilde gelişebilmesi ve böyle bir gelişmenin gerçekleştirilmesi için, çocuğa sosyal, ekonomik ve kültürel koşulların sağlanmış olmasıdır.

Çocuğun bu konulardaki üstün yararını belirlerken; çocuk yetişkin biri olmuş olsaydı, kendisini ilgilendiren bir olayda, kendi yararı için ne gibi bir karar verebilecekti ise, çocuk için karar verme makamındaki kişinin de aynı yönde vermesi gereken karar; yani çocuğun farazi düşüncesi esas alınacaktır. Ana ve babanın yararları; boşanmadaki kusurları, ahlaki değer yargıları, sosyal konumları gibi durumları, çocuğun üstün yararını etkilemediği ölçüde göz önünde tutulur.

Mahkemece; tarafların ortak çocukları 04.04.2008 doğumlu ... ile 09.07.2010 ...'ın velayetleri "sosyal inceleme raporlarını düzenleyen uzman görüşü ve annenin sadakat sınırlarını aşan hali" gerekçesiyle davacı-karşı davalı babaya bırakılmıştır.

Yapılan yargılama ve toplanan delillerden; ilk uzman raporunun düzenlendiği 12.03.2015 tarihinde ortak çocuklardan ...'ın baba yanında ...in ise anne yanında kaldığı, aynı uzman tarafından düzenlenen ikinci rapor tarihi ve sonrasında ise her iki çocuğun da fiilen anne yanında kaldığı, her iki rapora göre de annenin yaşam olanaklarının yeterli olduğu ve velayet görevini üstlenmeye engel bir halinin bulunmadığı, her iki çocuğun anne yanında birlikte kalmaya başladıktan sonra gelişimlerinin olumlu yönde değişime uğradığı, çocukların yaşadıkları ortamda mutlu oldukları anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu durum karşısında, davalı-karşı davacı annenin çocuklara yönelik olumsuz bir tutum ve davranışının bulunmadığı, velayet görevini yerine getirebileceği ve çocukların yaşadıkları ortamda mutlu oldukları dikkate alınarak, ortak çocukların velayetlerinin davalı-karşı davacı anneye bırakılmasına karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.