Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2016/4504 K.2017/7403

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı kadın tarafından, her iki boşanma davası ile reddedilen ziynet alacağı davası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece davalı-karşı davacı erkeğin boşanma davasının kabulüne, davacı-karşı davalı kadının boşanma davasının ise reddine karar verilmiştir. Yapılan yargılama ve toplanan delillere göre; davalı-karşı davacı erkeğin eşine fiziksel şiddet uyguladığı, eşini tek başına dışarıya göndermediği; davacı-karşı davalı kadının ise güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu, elindeki telefonu ve ilaçları eşinin yüzüne fırlattığı anlaşılmaktadır.

Bu halde, taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikle bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı-karşı davalı kadın dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, kadının boşanma davasının da kabulü ile boşanmaya karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile reddi doğru bulunmamıştır.

2-Davacı-karşı davalı kadın dava dilekçesinde ziynetlerin iadesini, olmadığı takdirde bedelinin ödenmesini talep etmiştir. Davalı-karşı davacı erkek, karşı dava dilekçesinde ziynetlerin ihtiyaçlar için bozdurulduğunu ikrar etmiştir. O halde, davacı-karşı davalı kadının, ziynet alacağı davasının kabulü gerekirken, yazılı şekilde reddine dair hüküm kurulması doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.