Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2016/9363 K.2016/9837

Yukarıda tarihi, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; reddine dair Dairemizin 20.10.2015 gün ve 17756-18862 sayılı ilamıyla ilgili karar düzeltme isteminde bulunulmakla, evrak okundu, gereği düşünüldü; Mahkemece davacının davası kısmen kabul edilerek müşterek çocuklar yararına hükmolunan iştirak nafakalarının artırılmasına karar verilmiş, davalının temyizi üzerine, Dairemizin 20.10.2015 tarih ve 2015/17756 E. - 2015/18862 K. sayılı ilamı ile süresinde olmayan temyiz isteğinin reddine karar verilmiş, davalı tarafından bu karara karşı karar düzeltme isteğinde bulunulmuştur.

1-Davalının temyiz isteği, Dairemizin 20.10.2015 tarih ve 2015/17756 E. - 2015/18862 K. sayılı ilamı ile, temyiz edilen kararın temyiz eden tarafa 04.07.2015 günü tebliğ edildiği ve fakat söz konusu kararın yasada öngörülen (HUMK m. 432) onbeş günlük süre geçtikten sonra 24.07.2015 tarihinde verilen dilekçe ile temyiz edildiği gerekçesiyle süresinde olmadığında reddedilmiş ise de.

Dairemizin 29.02.2016 tarihli iade kararı sonrası dosyaya alınan PTT Müdürlüğü'nün cevabı yazısına göre temyiz edilen kararın temyiz eden tarafa 05.08.2015 günü tebliğ edildiği anlaşıldığından, temyiz başvuru dilekçesinin süresi içerisinde olduğunun kabulü gerekir. Bu sebeple davalının karar düzeltme isteğinin kabulüne, Dairemizin 20.10.2015 tarih ve 2015/17756 E. - 2015/18862 K. sayılı temyizin reddi kararının kaldırılmasına karar verilmesi gerekmiştir.

2-Davalının temyiz itirazlarına hasren yapılan incelemeye gelince;

a-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, d

avalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

b-Davacı 14.12.2012 tarihli dilekçesi ile davasını ıslah ettiği halde mahkemece ıslah tarihi olarak 01.10.2012 tarihi kabul edilerek ortak çocuklar yararına hükmolunan iştirak nafakalarının bu tarihten itibaren artırılmasına karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır. Ne var ki; bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün bu bölümünün düzeltilerek onanması gerekmiştir (HUMK m. 438/7).