Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2017/4453 K.2017/11173

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacının aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı, taraflar arasında görülen boşanma davasında ortak çocukları olan ... lehine ayda 1.000 TL tedbir nafakası ödenmesine karar verildiğini, bu nafakayı eksiksiz ödediğini, ancak 16/07/2015 ile 15/08/2015 tarihleri arasındaki dönemde hükmedilen tedbir nafakası ödenmediği gerekçesiyle hakkında icra takibi başlatılıp icra emri gönderildiğini, başlatılan bu takibin haksız ve tamamen kötü niyetli olduğunu, davalıya borçlu olmadığını, takip talebi istenilen borcun doğduğu zamanda lehine nafaka hükmedilen...'in yanında bulunduğunu, tüm masraflarını kendisinin karşıladığını, bu nedenle takibin iptaline, kötü niyetli takip yapan davalı aleyhine %40'dan aşağı olmamak üzere kötü niyet tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiş, mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Karar tarihinde yürürlükte bulunan ...'nin 13. maddesinde “Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümünde gösterilen hukuki yardımların konusu para veya para ile değerlendirilebiliyor ise avukatlık ücreti, davanın görüldüğü mahkeme için Tarifenin İkinci Kısmında belirtilen maktu ücretlerin altında kalmamak kaydıyla (yedinci maddenin ikinci fıkrası, dokuzuncu maddenin birinci fıkrasının son cümlesi ile onuncu maddenin son fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla,) tarifenin üçüncü kısmına göre belirlenir.

Ancak hükmedilen ücret kabul veya reddedilen miktarı geçemez”, hükmü yer almaktadır. Öyleyse, somut olaydaki, dava değeri dikkate alındığında, davalı taraf yararına "1.000 TL" vekâlet ücretine hükmedilmesi gerekirken, "1.800 TL" vekâlet ücreti takdiri usul ve yasaya aykırıdır. Ancak bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün bu bölümünün düzeltilerek onanması gerekmiştir (HUMK m.438/7).