Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2017/4490 K.2019/1205

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından kusur belirlemesi, nafakalar ve tazminatların miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı kadının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece; boşanma kararma esas kusur belirlemesinde “tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsıldığı ve davacının davalının ilk eşinden olan çocuklarına iyi davranmadığı, davalının da hem eş hem baba olarak sorumluluklarını yerine getirmediği, evliliğin devamı boyunca sadakat yükümüne aykırı davrandığı en son başka bir kadınla aynı evde yaşadıkları anlaşılmakla davalının daha ağır kusurlu olduğu sonucuna varılmıştır” gerekçesiyle tarafların boşanmalarına karar verilmiştir.

Davacı kadın, dava dilekçesinde fiziksel şiddet vakıasına da dayanmıştır. Aksine ciddi ve inandırıcı delil ve olaylar bulunmadıkça asıl olan tanıkların gerçeği söylemiş olmalarıdır. Akrabalık veya diğer bir yakınlık başlı başına tanık beyanını değerden düşürücü bir sebep sayılamaz. Dosyada tanıkların olmamışı olmuş gibi ifade ettiklerini kabule yeterli delil ve olgu da yoktur.

Bu bağlamda tüm dosya kapsamından gerek ilk derece mahkemesince gerek bölge adliye mahkemesince taraflara yüklenen ve tarafların gerçekleşen kusurlu davranışları yanında; davalı erkeğin, davacı kadına fiziksel şiddet de uyguladığı anlaşılmaktadır. Yapılan yargılama ve toplanan delillerden davalı erkeğin ağır kusurlu olduğu sonucu itibari ile doğru ise de; ilk derece mahkemesi ile ...

Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi kararlarının gerekçelerinde, gerçekleştiği tanık anlatımlarıyla sabit olan ve tarafların boşanmalarına sebebiyet veren fiziksel şiddet vakıasına ilişkin her hangi bir açıklamanın yapılmaması ve neden hükme esas alınmadığı hususunun tartışılmaması doğru görülmeyerek hükmün bozulmasını gerektirmiştir.

3-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat azdır. Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.