Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2017/4500 K.2019/2264

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından; nafakalar ve tazminatların miktarı yönünden, davalı erkek tarafından ise; kusur belirlemesi ve aleyhine hükmedilen tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davacı kadının istinaf talebi bulunmadığı halde, ilk derece mahkemesince belirlenen kusurların yanında davalı erkeğe bölge adliye mahkemesince davacı kadını kovma kusurunun eklenilmesi doğru değil ise de, davalı erkeğin yine de tam kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre, davalı erkeğin tüm, davacı kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-İlk derece mahkemesi, boşanmaya sebep olan olaylarda davalı erkeğin tam kusurlu olduğunu kabul ederek, davacı kadının boşanma davasının kabulüyle tarafların boşanmalarına 8.000 maddi, 6.000 manevi (TMK m.174/1-2) tazminatın davalı erkekten alınarak davacı kadına verilmesine karar vermiştir. Tarafların istinaf kanun yolu başvurusu üzerine ...

Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesinin 19.04.2017 tarihli ve 2017/358 esas, 2017/418 sayılı kararında, davacı kadın yararına hükmedilen maddi tazminatın çok, manevi tazminatın az olduğu gerekçesi ile istinaf başvurusunun kısmen kabulüne, sair yönlere ilişkin istinaf başvurularının ise esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge adliye mahkemesi kararının hüküm fıkrasında ise gerekçeyle çelişecek şekilde, davacı kadın yararına 8.000 maddi, 6.000 manevi tazminata hükmedilmiştir.

Dosya kapsamına, tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine, kişilik haklarına, özellikle aile bütünlüğüne yapılan saldırının ağırlığına, paranın alım gücüne, ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran, davacı kadın yararına hükmolunan maddi ve manevi tazminat az olduğu gibi bölge adliye mahkemesinin gerekçesi ile hüküm fıkrası arasında çelişki yaratılması doğru değildir.

Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51. maddesi hükmü nazara alınarak, daha uygun miktarda maddi ve manevi tazminata (TMK m. 174/1-2) takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.