Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2017/6600 K.2018/13397

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm taraflarca temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı, davalı ile Türk Medeni Kanunu'nun 166/3. maddesi uyarınca anlaşmalı olarak boşandıklarını, velayetin anneye verildiğini, ortak çocuklar için 300’er Amerikan Doları olmak üzere toplam 600 Amerikan Doları iştirak nafakası ile çocukların özel okul ve servis masraflarının iştirak nafakası adı altında babanın ödeyeceğinin hüküm altına alındığını, 01.05.2014 tarihinden bu yana işsiz olduğunu belirterek boşanma protokolünde belirtilen iştirak nafakası ve tek başına ödeme yükümlülüğü getirilen ilgili maddelerin çocukların yıllık masrafları ve gelir durumu dikkate alınarak uyarlanmasını talep etmiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verilerek iştirak nafakasının Mert yararına aylık 175 Amerikan Doları ile Onat yararına aylık 175 Amerikan Doları olarak tespitine, toplamda 350 Amerikan Doları karşılığı olan iştirak nafakalarının TC Merkez Bankasının ödeme günündeki alış kuru üzerinden hesaplanacak TL karşılığı olmak üzere her iki ortak çocuk yararına ödeneceğinin tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddi ile davacının diğer taleplerinin reddine karar verilmiş, hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

Dava, Türk Medeni Kanunu'nun 166/3. maddesindeki koşullara uygun olarak yapılan ve mahkemece tasdik edilen protokolde ve ilamda mevcut, iştirak nafakası ile ortak çocukların özel okul ve servis giderlerinin ödenmesine ilişkin protokol hükümlerinin ekonomik koşullara göre uyarlanmasına ilişkindir. Davalı cevap dilekçesinde tanık deliline dayanmış , ancak tanıkların isim ve adreslerini bildirmemiştir. Mahkemece 07.05.2015 tarihli ön inceleme duruşmasında taraflara dava ve cevap dilekçelerinde belirttikleri ancak henüz sunmadıkları delillerini sunmak ve başka yerden getirtilecek belgelerle ilgili beyanda

bulunmak üzere iki haftalık kesin süre verilmiş, davalı verilen süreden sonra 22.05.2015 tarihli dilekçe ile tanıkların isim ve adreslerini bildirmiş ve buna ilişkin giderleri yatırmıştır.

Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 140/5.maddesi "Ön inceleme duruşmasında, taraflara dilekçelerinde gösterdikleri, ancak henüz sunmadıkları belgeleri mahkemeye sunmaları veya başka yerden getirtilecek belgelerin getirtilebilmesi amacıyla gereken açıklamayı yapmaları için iki haftalık kesin süre verilir. Bu hususların verilen kesin süre içinde tam olarak yerine getirilmemesi halinde, o delile dayanmaktan vazgeçilmiş sayılmasına karar verilir." hükmünü içermektedir.

Bu hüküm karşısında davalı cevap dilekçesinde tanık deliline dayandığına göre ön inceleme duruşmasında davalıya Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 240/2.maddesi gereğince tanıklarının isim ve açık adreslerini bildirmesi amacıyla bir süre verilmesi gerekirken bu yönde sürenin verilmemesi doğru olmamıştır.

O halde Davalının 22.05.2015 tarihli dilekçesinde bildirdiği tanıklarının Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 240. ve devamı maddeleri uyarınca dinletme imkanı tanınması ve tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucu uyarınca karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme sonucu, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.