Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2017/7179 K.2018/11992

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından tedbir nafakalarının süresi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Taraflarca açılan evlilik birliğinin sarsılması hukuki sebebine dayalı ( TMK m.166/1) boşanma davasının, yargılaması sırasında mahkemece 19.03.2009 tarihli ara karar ile davalı karşı davacı kadın için 300,00 TL, ortak çocuklar ... ve ... yararına 250,00 ‘şer TL tedbir nafakalarına( TMK m. 169) hükmedilmiş, yapılan yargılama sonunda ise 06.10.2009 tarihli nihai karar ile her iki boşanma davasının reddine, tedbir nafakalarının hüküm kesinleşinceye kadar devamına karar verilmiştir.

Mahkemenin gerekçeli kararı aradan 8 yıldan fazla bir süre geçtikten sonra tebliğe çıkarılmış, davacı-karşı davalı erkek tarafından tedbir nafakalarının süresi yönünden temyiz edilmiştir.

Davacı-karşı davalı erkek temyiz dilekçesinde boşanma davası devam ederken aile büyüklerinin araya girmesi nedeni ile boşanmaktan vazgeçtiklerini, aynı evde yaşamaya devam ettiklerini, bu nedenle kararı tebliğe çıkartmadıklarını ancak eşi ile sonradan ayrıldıklarını, eşi tarafından tekrar boşanma davası açıldığını, kötü niyetli olarak tedbir nafakalarını sözlü olarak talep ettiğini, bu nedenle tedbir nafakalarının hüküm kesinleşinceye kadar devamına karar verilmesine ilişkin kısmının bozulmasını talep etmiştir.

Boşanma davası sırasında hükmedilen geçici tedbir nafakası Türk Medeni Kanunu’nun 169. maddesinde düzenlenmiştir. Türk Medeni Kanunu’nun 169. maddesi “Boşanma veya ayrılık davası açılınca hâkim, davanın devamı süresince gerekli olan, özellikle eşlerin barınmasına, geçimine, eşlerin mallarının yönetimine ve çocukların bakım ve korunmasına ilişkin geçici önlemleri re'sen alır” şeklindedir.

Bu düzenleme karşısında boşanma veya ayrılık davası açılmakla, eşlerin ayrı yaşama ve nafaka isteme hakkı doğar ve istek olmasa bile davanın devamı süresince gerekli tedbirlerin davaya bakan hakim tarafından kendiliğinden ( re’sen) alınması gereklidir. Mahkemece bu kapsamda 19.03.2009 tarihli ara karar ile kadın ve ortak çocuklar için tedbir nafakasına hükmedilmiştir.

Geçici tedbir nafakası kural olarak boşanma ve ayrılık davasının açıldığı tarihten itibaren hükmedilir ve boşanma ya da ret hükmünün kesinleştiği tarihe kadar devam eder.

Ancak geçici tedbir nafakası almakta olan eş ve çocuklar nafaka yükümlüsü eş ile birlikte yaşıyorlar ve geçimi nafaka yükümlüsü eş tarafından sağlanıyorsa, başka bir ifade ile nafaka ihtiyacının ortadan kalkması durumunda nafaka yükümlüsü eşi, geçici tedbir nafakası ile sorumlu tutmak hakkaniyete uygun düşmeyeceği gibi, nafaka alacaklısı eş yönünden de hakkın kötüye kullanılması (TMK m. 2) niteliğini taşır.

Somut olayda mahkemece 2009 yılında karar verilmesine rağmen gerekçeli karar 2017 yılında tebliğe çıkarılmış, davacı-karşı davalı erkek, eş ve çocukları ile birlikte yaşadıklarını belirterek tedbir nafakalarını süresi yönünden temyiz etmiş, boşanma davasının reddine ilişkin hüküm ise 2017 yılında kesinleşmiştir. Kararın 8 yıl gibi uzun bir süre sonra tebliğe çıkarılması davacı-karşı davalı erkeğin birlikte yaşama iddiasının üzerinde durulmasını gerektirir.

Birlikte yaşama ve geçimin sağlanması durumunda ise erkeğin hükmün kesinleşmesine kadar tedbir nafakası ile sorumlu tutulması Türk Medeni Kanunu’nun 2. maddesinde yer alan dürüstlük kuralı ve 169. maddesinde düzenlenen geçici tedbir nafakasının mahiyeti ile bağdaşmaz. Bu bakımdan davacı-karşı davalı erkeğin bu iddiası Türk Medeni Kanunu'nun 169. maddesinde düzenlenen tedbir nafakasının süresi yönünden önemlidir.

O halde tarafların bu yönde göstereceği deliller toplanarak yukarıdaki açıklamalar ışığında değerlendirilip ve ulaşılacak sonuç uyarınca tedbir nafakasının süresi yönünden bir karar verilmesi gerekir. Açıklanan sebeple kararın bozulması gerekmiştir