Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2018/1423 K.2018/13585

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı kadın tarafından 25.12.2017 tarihli ve UYAP kayıt tarihi 08.01.2018 olan (kararın sonuç kısmında sehven 10.01.2018tarihi yazmaktadır) tarihli ek kararlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Mahkeme, nihai kararıyla yargılamaya son verir. Bu karar, hâkimin dosyadan elini çekmesi sonucunu doğurur. Bu kararlar aleyhine, temyiz kanun yoluna başvurulması hâlinde, temyiz incelemesi Yargıtay tarafından yapılır. Asıl kararın muhafazası suretiyle verilen ek kararlarda, asıl kararın akıbetine tabidir. Bu sebeple, mahkemece verilen bir ek kararın temyiz incelemesi Yargıtay tarafından yapılacaktır.

Yerel mahkemeler, sadece süre ve temyizi kabil olmayan kararlar yönünden bir temyiz talebini reddedebilir. Huzurdaki olayda, mahkemece verilen, 25.12.2017 tarihli boşanma kararının kesinleştirilmemesi yönündeki talebin reddine yönelik ek karara karşı, davacı-karşı davalı kadın süresi içinde temyiz isteminde bulunmuştur. Ancak mahkemece verilen 08.01.2018 tarihli ek kararla, işbu temyiz talebi reddedilmiştir.

Halbuki süresi içinde temyiz edilen 25.12.2017 tarihli ek karar HMUK m. 427 anlamında temyiz edilemeyen bir karar da değildir. Hâl böyle olunca, söz konusu ek kararın temyiz isteminin reddine karar verme yetkisinin Yargıtay'a ait olması karşısında, bu husus nazara alınmadan davacı-karşı davalı kadının temyiz isteminin reddi doğru görülmemiş ve 08.01.2018 tarihli ek kararın kaldırılmasına karar vermek gerekmiştir.

2- 25.12.2017 tarihli ek kararın incelenmesine gelince; Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.