Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2018/1536 K.2019/2775

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından; kusur belirlemesi ve tazminatlar yönünden, davalı-karşı davacı kadın tarafından ise katılma yoluyla velayetleri kendisine bırakılan ortak çocuk yararına hükmolunan nafakaların miktarına yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-İlk derece mahkemesince tarafların karşılıklı boşanma davalarının kabulü ile tarafların boşanmalarına, tarafların karşılıklı maddi ve manevi tazminat (TMK m. 174/1-2) talepleri ile kadının yoksulluk nafakası talebinin reddine, ortak çocuğun velayetinin anneye bırakılmasına, ortak çocuk yararına 350,00 TL tedbir, 400,00 TL iştirak nafakasına, kadının birleşen tedbir nafakası davasının (TMK m. 197) kısmen kabulü ile ortak çocuk yararına 350,00 TL tedbir nafakasına karar verilmiş, davalı-karşı davacı kadının kusur belirlemesi,

tazminatlar ve ortak çocuk yararına hükmolunan nafakaların miktarı yönünden istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine görevli ...

Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi 15.12.2017 tarih 2017/1502 esas ve 2017/2471 karar sayılı kararı ile, kusur belirlemesi ve kadının reddedilen tazminat taleplerine yönelik istinaf talebinin kabulüne, davalı-karşı davacı kadın yararına 12.000,00 maddi, 10.000,00 TL manevi tazminata karar vermiş, kadının diğer istinaf taleplerinin ise esastan reddine karar verildiği halde ortak çocuk yararına hükmolunan tedbir ve iştirak nafakalarına ilişkin yeniden hüküm kurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, hükmün istinaf başvurusu reddedilen kısımları yönünden ret kararı ile yetinilmesi gerektiği halde “ortak çocuk yararına verilen tedbir ve iştirak nafakaları” hakkında yeniden hüküm kurulması doğru değil ise de, bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün bu bölümlerinin düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir (HMK m. 370/2).