Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2018/1916 K.2019/1911

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı erkek tarafından açılan boşanma davasının yapılan yargılaması sonucunda, ... Aile Mahkemesi tarafından taraflar eşit kusurlu kabul edilerek, davanın kabulü ile tarafların TMK 166/1 gereğince boşanmalarına, davalı kadın yararına 350,00 TL tedbir nafakasına, davalının usulüne uygun alarak talep edilmeyen maddi ve manevi tazminat talepleri hakkında karar verilmesine yer olmadığına yönelik hüküm verilmiş, davalı kadın tarafından istinaf talebinde bulunulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi'nce davalı kadının istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir. Bölge adliye mahkemesince verilen karara karşı dayalı kadın tarafından temyiz itirazında bulunulmuştur.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-İlk derece mahkemesince, boşanmaya sebep olan olaylarda, davacı erkeğin eski eşi ile bir araya gelmek suretiyle sadakat yükümlülüğüne aykırı davrandığı, buna karşılık davalı kadının davacının ilk eşinden olma çocuklarını evden kovduğu ve çocuklara hakaret ettiği gerekçesiyle tarafların boşanmalarına karar verilmiştir. Karar davacı erkek tarafından istinaf edilmeyip davacı erkeğe yüklenen kusur kesinleşmiştir.

Yapılan yargılama ve toplanan delillere göre, boşanmaya neden olan olaylarda davalı kadının kusur durumunun davacı erkeğe nispeten daha az olduğunun kabulü gerekir. Hal böyleyken, ilk derece mahkemesi ve bölge adliye mahkemesince tarafların eşit kusurlu olduğunun kabulü doğru değil ise de; verilen boşanma kararı sonucu itibariyle doğru olduğundan, hükmün kusur belirlemesine ilişkin gerekçesinin değiştirilmek suretiyle onanmasına (HMK m. 370/2) karar vermek gerekmiştir.