Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2018/4580 K.2018/14344

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından kusur belirlemesi, erkek lehine hükmolunan tazminatlar, velayet, reddedilen tazminat ve nafaka talepleri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre davalı kadının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece, boşanmaya neden olan olaylarda, davalı kadının, davacı erkeğe göre daha ağır kusurlu olduğu kabul edilerek davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına hükmedilmiş ise de; yapılan yargılama ve toplanan delillerden; mahkemece davalı kadına kusur olarak yüklenen eşinin cebinden habersiz para aldığı ve çocukları ile ilgilenmediği vakıasına davacı erkeğin dava dilekçesinde dayanmadığı, dayanılmayan vakıaların davalı kadına kusur olarak yüklenemeyeceği, yine mahkemece davalı kadına kusur olarak yüklenen sadakatsizlik vakıasının güven sarsıcı davranış niteliğinde olduğu anlaşılmaktadır.

Buna göre boşanmaya sebep olan olaylarda tarafların eşit kusurlu olduklarının kabulü gerekir. Bu husus gözetilmeden davalı kadının daha ağır kusurlu olduğunun kabulü doğru olmamış ve bozmayı gerektirmiştir.

3-Yukarıda 2. bentte açıklandığı üzere boşanmaya sebep olan vakıalarda taraflar eşit kusurludurlar. Eşit kusurlu eş yararına maddi ve manevi tazminata hükmedilemez. O halde davacı erkeğin maddi ve manevi tazminat (TMK m. 174/1-2) taleplerinin reddine karar vermek gerekirken kabulü doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.