Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2018/5965 K.2019/4034

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı kadın tarafından açılan boşanma davasının yapılan yargılaması sonucunda ilk derece mahkemesince; davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına, ortak çocuk 2016 doğumlu Tufan Ada Yağız’ın velayetinin anneye verilmesine, baba ile ortak çocuk arasında kişisel ilişki tesisine, kadın ve çocuk lehine nafaka ile davacı kadın lehine maddi ve manevi tazminata hükmedilmiştir.

Karar davalı erkek tarafından hükmün tamamına yönelik ve özellikle kişisel ilişkiyi de içerir şekilde istinaf edilmiştir.

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi 22.06.2018 tarih, ve 2018/54 esas, 2018/1198 karar sayılı ilamı ile; ilk derece mahkemesi kararında usule ve esasa ilişkin bir aykırılık bulunmadığı ve çocuğun yaşının küçük olması, kişisel ilişkinin değişen şartlara göre her zaman davaya konu edilebileceği belirtilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesince velayeti anneye verilen ortak çocuk ile davalı baba arasında kişisel ilişki kurulurken çocuğun üç yaşını doldurmadan öncesi ve sonrası ayrı ayrı düzenlenerek, kademeli bir kişisel ilişki düzenlemesi yapılmıştır. Değişen koşullara göre, çocuğun yaşı ve eğitim durumu gözetilerek kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi her zaman istenebilir.

Kişisel ilişki kurulmasına yönelik hüküm kurulurken; gelecek yıllardaki koşullar önceden bilinemeyeceğinden, şimdiden çocuk ile baba arasında kademeli bir şekilde kişisel ilişki düzenlenmiş olması doğru değildir. Yine ortak çocuk ile baba arasında “aynı şehirde otunnaları hali" ve “farklı şehirde oturmaları hali" için ayrı ayrı kişisel ilişki düzenlenmiştir.

Taraflar, farklı şehirlerde yaşıyor olsalar bile, günümüzdeki ulaşım olanaklarındaki kolaylık özetildiğinde, kişisel ilişkiye dair düzenleme yapılırken, taraflar bu hususun dikkate alınmasını açıkça talep etmemişlerse, "ayrı şehir, aynı şehir ayrımına" gidilmesinin de önemi bulunmamaktadır.

Bu bakımdan, aynı şehir- ayrı şehir ayırımına gidilmeksizin babalık duygularını tatmine elverişli, çocuğun da baba sevgisi ve şefkatini tatmasına yeterli, daha uygun süreyle kişisel ilişki tesisi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır. Ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hükmün bu bölümünün düzeltilerek onanması gerekmiştir (HMK m. 370/2).

04.04.2019 (Prş.)