Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2018/6142 K.2018/11272

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından; tazminat ve nafaka miktarları ile ziynet ve vekalet ücreti yönünden, davalı erkek tarafından ise; boşanma ve ziynet alacağı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle mahkemece davalı erkeğe kusur olarak yüklenen fiziksel şiddet vakıasından sonra evlilik birliğinin devam etmesi sebebiyle bu fiilin kadın tarafından affedildiğinin, en azından hoşgörü ile karşılandığının bu sebeple erkeğe,

kusur olarak yüklenemeyeceği gibi davalı erkeğin dilekçesinde dayanmadığı ve sadece erkeğin tanıklarının beyanlarında geçen kadının kıskanç olduğu vakıasının kadına kusur olarak yüklenemeyeceğinin mahkemece taraflara yüklenen ve gerçekleşen diğer kusurlu davranışlarına göre davalı erkeğin boşanmaya sebep olan olaylarda yine de kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre, tarafların yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece, 2008 doğumlu ortak çocuk ...'nin velayeti davacı anneye verilmiştir. Velayetin düzenlenmesinde asıl olan çocuğun üstün yararıdır.

4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanunun 5. maddesi gereğince Aile Mahkemesi bünyesinde bulunan psikolog, pedagog ve sosyal çalışmacıdan oluşan uzmanlardan, her iki ebeveyn ve çocukla görüşmek suretiyle inceleme ve rapor istenip; tarafların barınma, gelir, sosyal ve psikolojik durumlarına göre çocuğun sağlıklı gelişimi için velayeti üstlenmeye engel bir durumun bulunup bulunmadığının araştırılması, gerekirse mahkemece idrak çağındaki çocuğun bizzat dinlenerek,

görüşü alınıp ve diğer deliller de gözönüne alınmak suretiyle ebeveynlerinden hangisi yanında kalmasının çocuğun menfaatine olacağı tespit edilerek velayet konusunda bir karar verilmesi gerekir.

Somut olayda, mahkemece velayete yönelik sosyal inceleme raporu tanzim ettirilmeksizin ve inceleme tarihi itibariyle idrak çağında olan çocuğun görüşleri alınmaksızın velayetin anneye bırakılmasına karar verilmiştir. Gerçekleşen bu durum karşısında, yukarıda belirtilen kıstaslar dikkate alınarak oluşturulacak bir heyetten rapor alınarak, idrak çağında olan ortak çocuğun görüşü alınarak, diğer delillerle birlikte değerlendirildikten sonra gerçekleşecek sonucu uyarınca karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırmayla velayet yönünden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

3-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat azdır. Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

4-Mahkemece hüküm altına alınan ziynetler yönünden aynen veya ziynetlerin dava tarihindeki değerinin davalı erkekten alınmasına karar vermek gerekirken, infazda tereddüt oluşturacak şekilde fiili ödeme zamanındaki değerinin davalıdan alınmasına karar verilmesi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

5-Davacı kadının boşanmanın ferisi niteliğinde olmayan ziynet alacağı davasının kabulü nedeniyle kendisini davada vekille temsil ettiren davacı kadın yararına Avukatlık Asgari Ücreti Tarifesi gereğince nispi vekalet ücretine hükmedilmemiş olması doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.