Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2018/6386 K.2019/5363

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından kusur belirlemesi, reddedilen manevi tazminat talebi ile lehine hükmedilen maddi tazminatın miktarı, reddedilen yokslulluk nafakası talebi yönünden; davalı erkek tarafından kadın lehine hükmedilen maddi tazminatın miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Dava; kadın tarafından açılan Türk Medeni Kanunu'nun 166/1. maddesine dayalı evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki nedenine dayalı boşanma davası olup ilk derece mahkemesince yapılan yargılama sonucunda kadının davasının kabulü ile kadın lehine maddi ve manevi tazminata ve yoksulluk nafakası talebinin reddine karar verilmiş, ilk derece mahkemesince verilen 14.06.2017 tarihli bu hükme karşı taraflarca istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

İstinaf incelemesini yapan bölge adliye mahkemesince, dosya üzerinden yapılan inceleme sonucunda davacı-karşı davalı kadının "Maddi tazminat miktarına" yönelik, davalı erkeğin ise "Kusur belirlemesi ve manevi tazminata" yönelik istinaf başvurusunun kabulüne karar verildiği halde, kabulüne karar verilen bu kısımlar yönünden eda hükmü oluşturacak şekilde yeniden esas hakkında karar verilmemesi doğru görülmemiştir (HMK m. 353-l/b-2 ). Ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, bu yönden bölge adliye mahkemesi hükmünün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir (HMK m. 370/2).